Η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας

Κατά βάθος όλοι ξέρουμε πότε είμαστε στον «σωστό δρόμο»...

περισσότερα >>
Αρέσει: 0 / Σχόλια: 0
Γιατί οι γυναίκες ζουν περισσότερο από τους άντρες

Υπάρχει κάτι στο χρωμόσωμα Υ...

περισσότερα >>
Αρέσει: 0 / Σχόλια: 0
Ο τρόπος που καθόμαστε δείχνει τον χαρακτήρα μας!

Σταυροπόδι, με τα πόδια χαλαρά ή στα πλάγια...

περισσότερα >>
Αρέσει: 0 / Σχόλια: 0
Σπιτικό γαλάκτωμα καθαρισμού από έλαιο τριαντάφυλλου!

Ένα υπέροχο καθαριστικό από ροδέλαιο και...

περισσότερα >>
Αρέσει: 0 / Σχόλια: 0

Όταν η Υπογονιμότητα "Χτυπά"

Διαβάστε κι άλλα σχετικά με:   Υγεία Σχέσεις Ψυχολογία Οικογένεια Σεξ
Όταν η υπογονιμότητα "χτυπά", τα "θύματά" της είναι το ζευγάρι και οι τρόποι λειτουργίας του, ο άντρας και η γυναίκα ξεχωριστά, καθώς και το ευρύτερο οικογενειακό σύστημα. 

•Το ζευγάρι
Η υπογονιμότητα και οι διαρκείς προσπάθειες που ακολουθούν για την απόκτηση ενός παιδιού αποτελούν για πολλά ζευγάρια μια εξαιρετικά επώδυνη συναισθηματικά, κι όχι μόνον, εμπειρία. Οι δυσκολίες αντιμετώπισης ξεκινούν από την στιγμή που το ζευγάρι αρχίζει να συνειδητοποιεί «ότι κάποιο πρόβλημα υπάρχει» και απαιτείται η αναζήτηση ειδικού και η βοήθεια υποστηρικτικών μεθόδων προκειμένου να επιτευχθεί η σύλληψη και η απόκτηση ενός παιδιού. Συχνά η συνειδητοποίηση αυτή είναι αργή και επικρατεί δυσπιστία και φόβος για το άγνωστο κι αναπάντεχο τοπίο που ξανοίγεται μπροστά τους. Δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι τους συμβαίνει αυτό, αρχίζουν να νιώθουν «διαφορετικοί» και συχνά παρουσιάζεται μία άκαρπη, αλλά συνεχής ανασκόπηση των γεγονότων του παρελθόντος, τα οποία εκλαμβάνονται ως αιτίες που οδήγησαν στην υπογονιμότητα. Το ζευγάρι βιώνει έντονο στρες που προκύπτει από την παρεμπόδιση, την αναβολή ή και την μη επίτευξη ενός σημαντικού στόχου ζωής –την απόκτηση ενός παιδιού. 

Παράλληλα, αρχίζοντας τη θεραπεία, βρίσκεται μπροστά σε έναν καινούργιο κόσμο τεχνολογίας, εισβολής στη σεξουαλική και αναπαραγωγική ζωή, περιοδικών θεραπευτικών απαιτήσεων, οικονομικής πίεσης, απουσιών από την εργασία και χαμηλών ποσοστών επιτυχίας από προσπάθεια σε προσπάθεια, μη μπορώντας να ελέγξει την όλη διαδικασία και απλώς περιμένοντας «παθητικά» μια θετική ή αρνητική απάντηση.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες, με την πάροδο του χρόνου, επηρεάζουν σαφώς τη σχέση του ζευγαριού που μπορεί να περάσει κρίση και να πρέπει να αναθεωρήσει σημαντικές πτυχές της, μειώνουν την αυτοεκτίμηση, προκαλούν πιέσεις σε έναν μέχρι τότε σταθερό γάμο και σε γενικές γραμμές προκαλούν ρωγμές και σε κάποιες περιπτώσεις καταστρέφουν τη ζωή του ζευγαριού. Ιδιαίτερα επηρεάζεται και η σεξουαλική ζωή του ζευγαριού, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις εκείνες που η σεξουαλική δραστηριότητα τείνει να προγραμματίζεται και να έχει αποκλειστικό και μόνο σκοπό την αναπαραγωγή.

Μπορεί να νιώθουν ότι δεν αξίζουν την ικανοποίηση που επιφέρει η σεξουαλική δραστηριότητα και να τιμωρούν με αυτό τον τρόπο τον εαυτό τους θεωρώντας ότι σε κάτι «φταίνε» οι ίδιοι για το θέμα της υπογονιμότητας. Είναι φυσικό οι συναισθηματικές αυτές καταστάσεις να επηρεάζουν σε σημαντικό βαθμό την ερωτική διάθεση των δύο συντρόφων και την επιθυμία τους για σεξουαλική επαφή και στις περισσότερες περιπτώσεις να την αναστέλλουν.

Τέλος, οι κοινωνικοί παράγοντες είναι και αυτοί πολύ σημαντικοί καθώς η κοινωνία θεωρεί πάντα φυσιολογικό και αναμενόμενο το να κάνει κανείς παιδιά και ότι η αναπαραγωγή συνιστά σημαντικό στόχο στη ζωή όλων των ανθρώπων. Η γονεϊκότητα θεωρείται ένας κεντρικός ρόλος, κυρίως των γυναικών, και όσοι δεν τον εκπληρώνουν μοιάζουν σαν να αποκλίνουν και να μην ακολουθούν μια «φυσιολογική» πορεία. Βάσει αυτών, τα ζευγάρια που δυσκολεύονται να αποκτήσουν ένα παιδί νιώθουν ένα αίσθημα κοινωνικής ανεπάρκειας, ότι δηλαδή δεν είναι ικανοί να φέρουν εις πέρας την κοινωνική «υποχρέωση» που δεν είναι άλλη από τη δημιουργία οικογένειας. Η υπογονιμότητα λοιπόν, τουλάχιστον κατά ένα μέρος, βιώνεται ως πρόβλημα επειδή και η κοινωνία την αντιμετωπίζει ως τέτοιο. Δεν είναι άλλωστε η μόνη περίπτωση που μια μορφή κοινωνικής απόκλισης εκλαμβάνεται ως «ασθένεια».

Σε κάθε περίπτωση το ζευγάρι βγαίνει αποδυναμωμένο και ενοχοποιημένο από τις δυσκολίες της υπογονιμότητας, γεγονός που επιβαρύνει την ψυχολογική του κατάσταση αλλά και τις δυνάμεις που διαθέτει για να συνεχίσει την προσπάθεια.

•Η γυναίκα
Η υπογονιμότητα μετατρέπει την προσωπική αντίληψη εαυτού και την αντίληψη ταυτότητας μίας γυναίκας. Ως αποτέλεσμα της ισχυρής σύνδεσης μεταξύ θηλυκότητας και μητρότητας, οι γυναίκες πιθανόν να βιώσουν μία κρίση ταυτότητας καθώς υπάρχει σύγκρουση ανάμεσα στην ιδεώδη εικόνα εαυτού, ως μίας γυναίκας που μπορεί να γίνει μητέρα, και στον πραγματικό εαυτό, ως υπογόνιμης γυναίκας.

Η συνήθης ταύτιση μίας γυναίκας με την μητέρα της δημιουργεί ένα υπόβαθρο γονεϊκότητας και η υπογονιμότητα στερεί την ευκαιρία αναπλήρωσης ή επανόρθωσης παλαιότερων μητρικών αποτυχιών. Κάθε άνθρωπος, υπό κατάσταση στρες, μπορεί να παλινδρομεί σε προηγούμενα στάδια ανάπτυξης και σε εικόνες εαυτού που είχε  διαμορφώσει βάσει των βιωμάτων του. Εάν λοιπόν για οποιουσδήποτε λόγους η γυναίκα, πριν ακόμη προκύψουν οι δυσκολίες της υπογονιμότητας, είχε διαμορφώσει την ασυνείδητη πεποίθηση για τον εαυτό της ότι «είναι ανεπαρκής» ως γυναίκα, ή ότι «μειονεκτεί» σε σχέση με άλλες γυναίκες, ή σε άλλες περιπτώσεις, ότι έχει κάνει κάτι «κακό» για το οποίο πρέπει να τιμωρηθεί, τότε είναι δυνατό αυτά τα παιδικά ή εφηβικά φαντασιακά σενάρια, να βρουν και πάλι γόνιμο έδαφος και να ανασυρθούν στην επιφάνεια σε αυτήν την τόσο επιβαρυμένη συναισθηματικά περίοδο.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι, καθώς εμφανίζονται τα προβλήματα υπογονιμότητας, οι γυναίκες είναι αυτές που ανησυχούν περισσότερο, κατηγορούν τον εαυτό τους περισσότερο και αναλαμβάνουν πιο ενεργά την ευθύνη για την επίλυση των προβλημάτων.

•Ο άντρας
Είναι γεγονός ότι οι άντρες και οι γυναίκες που βιώνουν την υπογονιμότητα αντιδρούν διαφορετικά και διαχειρίζονται αυτή την κρίση με διαφορετικούς τρόπους. Παρότι γενικά πιστεύεται ότι οι γυναίκες εμφανίζουν υψηλότερα επίπεδα έντασης και άγχους απ’ ότι οι άντρες, αρκετές μελέτες δείχνουν ότι και οι άντρες βιώνουν την υπογονιμότητα ως κατάσταση εξαιρετικά στρεσσογόνο ειδικά όταν οφείλεται στους ίδιους.

Όταν η υπογονιμότητα οφείλεται στον ανδρικό παράγοντα, οι άντρες είναι πιθανό να παρουσιάζουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, απώλεια εμπιστοσύνης στον εαυτό τους, αισθήματα ανεπάρκειας, ντροπής, ενοχής, φόβου, απογοήτευσης, μοναξιάς κι απομόνωσης. Δεν είναι μόνο η διάγνωση της αντρικής υπογονιμότητας που συγκλονίζει, αλλά ανατρέπεται ολόκληρη η ιδέα του "είμαι άντρας", η αντίληψη του ανδρισμού που υπάρχει, απειλούνται τα πιστεύω του, ενώ ο ίδιος εισέρχεται σε μία κατάσταση συναισθηματικής κρίσης.

Ακόμη όμως και στις περιπτώσεις που η υπογονιμότητα δεν οφείλεται στους ίδιους βιώνονται αντίστοιχα συναισθήματα, ανεξάρτητα από την λιγότερο εμφανή σε σχέση με τις γυναίκες έκφραση αυτών των συναισθημάτων λόγω των κοινωνικά αποδεκτών πλαισίων λειτουργίας, των προσδοκιών σύμφωνα με τον ειδικό για το φύλο ρόλο, καθώς και της επίδρασης της ιατρικής θεραπείας (στην οποία υποβάλλεται κυρίως η γυναίκα). Οι άντρες σε αντίθεση με τις γυναίκες που βρίσκουν πιο βοηθητικό το μοίρασμα των συναισθηματικών τους αντιδράσεων, οι άντρες προτιμούν μια πιο πραγματιστική και προσανατολισμένη προς κάποιο στόχο προσέγγιση. 
 
•Η ευρύτερη οικογένεια
Παρότι η υπογονιμότητα αναγνωρίζεται ευρέως ως κρίση των ατόμων ή ζευγαριών που την βιώνουν, αναγνωρίζεται λιγότερο ως τραύμα που επηρεάζει τις ευρύτερες οικογένειές τους. Έτσι, η αθέλητη ατεκνία είναι μία διαγενεαλογική κρίση, που μπορεί να επιφέρει ένταση ή και να βλάψει τις οικογενειακές σχέσεις, διαταράσσοντας την επικοινωνία και τις αλληλεπιδράσεις των μελών της οικογένειας.

"Αόρατες" απώλειες, όπως οι πρώιμες αποβολές, αποτυχημένες ιατρικές θεραπείες, αποτυχημένες προσπάθειες εξωσωματικής, μπορεί να αναδείξουν, ανεπαρκείς τρόπους αντιμετώπισης προβλημάτων της οικογένειας. Παλιά οικογενειακά θέματα, ζήλιες και δυσαρέσκειες, ίσως αναδυθούν. Τέλος ενδεχόμενα άλλα μείζονα οικογενειακά ζητήματα όπως η αρρώστια ενός γονέα ή η ενδεχόμενη κύηση άλλου μέλους της οικογένειας μπορεί να πάρουν προτεραιότητα έναντι των αναπαραγωγικών προβλημάτων, αφήνοντας το υπογόνιμο ζευγάρι απομονωμένο και εγκαταλελειμμένο. Η αδυναμία αναγνώρισης των απωλειών που συνδέονται με την υπογονιμότητα, μπορεί να βλάψει τις οικογενειακές αλληλεπιδράσεις, ειδικά αν τα μέλη της οικογένειας χρησιμοποιούν αρνητικούς τρόπους αντιμετώπισης των προβλημάτων όπως είναι η επίρριψη κατηγοριών, η συνεχής εύνοια ενός παιδιού, η αποφυγή ή η άρνηση. 

Επιπλέον η απόκτηση παιδιών είναι ένα στάδιο της κύκλου της ζωής στο οποίο κάθε μέλος του ευρύτερου οικογενειακού συστήματος αναλαμβάνει νέους ρόλους και νέες ευθύνες που απορρέουν απ’ αυτούς τους ρόλους. Έτσι, το ζευγάρι από απλώς σύζυγοι γίνονται και  γονείς, οι γονείς τους γίνονται παππούδες, τα αδέλφια τους θείοι και θείες και πάει λέγοντας. Η υπογονιμότητα είναι το εμπόδιο που μπλοκάρει αυτές τις ομαλές μεταβάσεις και αποτρέπει τα μέλη της οικογένειας να αναλάβουν νέους αναπτυξιακούς ρόλους.

Η υπογονιμότητα επίσης απαιτεί από τα μέλη της οικογένειας να επανεξετάσουν ορισμένες βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις που μπορεί να προκαλούν μεγάλες εντάσεις, όπως η αντίληψη ότι ένα παιδί γίνεται ενήλικος μόνον εάν γίνει γονέας ή ότι τα παιδιά οφείλουν οπωσδήποτε να καταστήσουν τους γονείς τους, παππούδες.

ΝΤΑΝΤΟΥΤΗ ΓΕΩΡΓΙΑ
ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ- ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ 
Διεύθυνση : ΜΠΟΧΑΛΗ 84 - Αθήνα
Τηλ. : 2106915727
Διαβάστε κι άλλα σχετικά με:   Υγεία Σχέσεις Ψυχολογία Οικογένεια Σεξ
Συντακτική Ομάδα
11/06/13 00:26
Αρέσει: 1 / Σχόλια: 0
<< Προηγούμενο Επόμενο >>    
Οι 12 πιο διαδεδομένοι μύθοι του έρωτα

“Έρωτας είναι ο θρίαμβος της φαντασίας επί της νοημοσύνης”

Διαβάστε περισσότερα...
Τέστ : Σε ποιο ζώδιο ανήκει ο ιδανικός σύντροφος για εσάς!!

Κάντε το παρακάτω τεστ και μάθετε...

Διαβάστε περισσότερα...
20 πράγματα που κάθε γονιός πρέπει να ακούσει!

Είσαι ένας ήρωας για τα παιδιά σου. Είσαι. Είσαι ένας ήρωας που θα κάνει τα...

Διαβάστε περισσότερα...